ترجمه : ( اشكال بر استدلال به آيهء كتمان ) دو ايرادى كه بر استدلال به آيهء نفر وارد كرديم بر استدلال به اين آيه نيز وارد است . 1 - به دليل ساكت بودن اين آيه ، در وجوب مطلق قبول از هر مظهرى ، اگرچه به دنبال اظهار كلام منذر علم حاصل نشود . 2 - اختصاص وجوب قبول ( كه مستفاد از اين آيه است ) به امرى كه كتمانش حرام و اظهارش واجب است ، زيرا وقتى يك شخص ، ديگرى را امر مىكند به اظهار و روشن كردن حق براى مردم ، مقصودش صرفا عمل به حقّ و واقع است و مرادش از چنين خطابى ، تأسيس حجّت بودن قول مظهر به نحو تعبّد و وجوب عمل به قول او ، و لو اينكه با واقع مطابق نباشد ، نمىباشد . ( استشهاد بر اشكال مذكور ) و شاهد بر آنچه ما ذكر كرديم اين است كه : مورد آيه ، كتمان نمودن يهود است نشانه‌هاى پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله را بعد از اينكه خداى تعالى براى آنها در تورات بيان فرمود و روشن است كه در آيات و علائم نبوت از امورى است كه اكتفاء به ظنّ در آنها كافى نيست . بله ، اگر اظهار آن بر كسى واجب باشد كه از گفته و خبرش براى ديگران علم حاصل نمىشود ، قرار دادن نفس آن ( وجوب اظهار بر كسى كه قولش علم‌آور نيست ) حاكى از آن است كه ، مراد عمل كردن به قول وى بوده و لو آنكه كلامش مفيد علم نباشد ، چه آنكه در غير اين صورت القاء اين كلام و ايجاب اظهار امر لغو و بيهوده‌اى مىباشد . و بدين خاطر مىتوان به استدلالى كه گذشت ، تمسّك نمود به اينكه : تحريم كتمان نمودن زنان از حالات و عوارض واقع در رحمشان ( در آيهء شريفه كتمان ) دليلى است بر وجوب تصديق ايشان . و نيز به آيهء دال بر وجوب اقامهء شهادت ( يعنى لا تَكْتُمُوا الشَّهادَةَ وَ مَنْ يَكْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ ) بر لزوم و وجوب قبول شهادت بعد از اقامه شدن آن ، استدلال نمود ( زيرا كه اگر وجوب تصديق و لزوم قبول ، از آن استفاده نشود ، تحريم كتمان و وجوب اقامهء شهادت لغو و بيهوده خواهد بود ) با اينكه ممكن است : احتمالا وجوب اظهار ( در حق وى ) به خاطر اميد به وضوح و روشنى حق است در اثر تعدّد و تكثر مظهرين .